در آیینه رسانه ها :
گلایه سرلشکر سلیمانی از اخبار مربوط به تولید فیلم «سردار»        اختصاصی/ نقش بارز نظام سلطه در طراحی و راه اندازی حوادث فتنه سال ۸۸        حلول ماه ربیع الاول مبارکباد        شعری که شب اربعین امسال در کربلا گفته شد        وحدت در آئینه نگاه امام        مدح و مراثی حضرت ابواالفضل العباس (علیه السلام)        بیانیه‏ شانزدهمین اجلاس رسمى مجلس خبرگان رهبرى «دوره‏ ى چهارم»        خستگان عشق را ایام درمان خواهد آمد        حضور و سخنرانی رهبر انقلاب در اجلاس جهانی علما و بیداری اسلامی        آخرین جمعه سال است کجائی آقا؟       
کلام نخست
صوت و فيلم

(مطلب زیر را حدود سه ماه قبل نوشته بودم که به دلیل نوسازی سایت آن زمان روی سایت قرار نگرفت ، با مروری مجدد بنظرم آمد این تحلیل در شرایط حاضر هم قابل انتشار است.امید است مورد استفاده قرار گیرد.)

درباره مذاکره بسیار شنیده ، خوانده و گفته ایم.آنچه باید توجه داشت و هیچگاه از آن غفلت نکرد چرائی مذاکره است. یافتن پاسخ برای این سوال و به عبارت دیگر نوع پاسخ به استراتژی ها و خطوط قرمز است. اگر به دقت دیدگاه ها و تحلیل ها و ارزیابی ها را مورد توجه و مطالعه قرار دهیم ، در خواهیم یافت که اختلاف نظر ها و تفاوت دیدگاه ها و ارزیابی ها نیز از پاسخ به این سوال و تبیین چرائی آغاز می شود. برای تبیین چرائی که یک موضوع نسبتا کلی است نیازمند پاسخ گوئی به چند سوال جزئی تر هستیم. ۱-اگر مذاکره نکنیم چه می شود؟ ۲-با مذاکره دستیابی به چه اهدافی را دنبال می کنیم؟ ۳-از طرف های مذاکره چه شناختی داریم؟ ۴-سیاست های بین المللی و سیاست کشورهای حاضر در مذاکره نسبت به ما چگونه بوده است؟ ۵- مهمترین هدف ما و مهمترین هدف طرف های مذاکره کننده با ما چیست؟ ۶-سوابق مذاکره کنندگان با ما بخصوص در موضوع مذاکره دارای چه جمع بندی می باشد؟ …… تصور می شود با یافتن پاسخ این چند سوال اجزای چرائی مذاکره روشن تر شده و بتوان از رهگذر آن به باید و نباید هائی دست یافت. ابتدا سوال اول ، اگر مذاکره نکنیم چه می شود؟ اینکه می گوئیم مذاکره نکنیم چه می شود باز می گردد به موضوع و محور مذاکرات یعنی انرژِی هسته ای. چه عاملی استراتژی مذاکره را برای ما زمینه سازی می کند؟ تحریم ها، تهدیدات؟ تبلیغات و فضای روانی ایران هراسی؟ شاید همه عوامل به نحوی از انحاء در زمینه سازی احساس نیاز به مذاکره تاثیر گذار باشند ،اما آنچه مهم است سهمی است که برای هر کدام قائل هستیم. از این رو به بررسی هریک پرداخته و تلاش خواهیم کرد به نتیجه ای منطقی و درست برسیم. ابتدا مسئله تحریم ها ،برای بررسی جایگاه واقعی تحریم ها در ضروری سازی مذاکره شایسته است به بررسی اهداف اعلامی تحریم ها و سوابق استفاده از استراتژی تحریم توسط جبهه تحریم کننده بپردازیم.(۱) هر حرکت , اقدامی که برای حق طلبی وحفظ منافع و یا پیشرفت ملت و کشور انجام شده و منافع زیاده خواهانه و نا مشروع استعمارگران و استکبار را از کیسه ملت قطع کرده زمینه تحریم را فراهم آورده است.از نهضت ملی شدن صنعت نفت گرفته تا انقلاب اسلامی و پیشرفت ها و حق طلبی های پس از آن. اهداف اعلامی هم در هر مرحله عدم دستیابی ملت ایران به حقوق حقه خود و یا پیشرفت و رفع وابستگی بوده است. تا آنجا که شکست ملت ایران در مقاطع مختلف وتسلیم در برابر زیاده خواهی های سلطه گران هدف اصلی اعلام شده است. تهدیدات هم از این سیر و روشها و اهداف پیروی کرده اند. پس آنچه مسلم است مذاکره برای رفع تحریم و تهدید در شرایطی که این خوی استکباری بروز و ظهور دارد نمی تواند هدف گذاری درستی باشد ،چرا که در تحلیل ها و فضاسازی های روانی غربیان بخصوص آمریکا و رژیم جعلی صهیونیستی دیدیم که بارها سخن از کارآمدی حربه ظالمانه تحریم علیه ایران سخن به میان آورده و بر افزایش فشار تحریم برای دستیابی به اهداف استکباری و تسلیم نهایی ایران تاکید کردند و در پی این فضاسازی ها برخلاف روند مذاکره در میان جنگ زرگری و لفاضی ها و مواضع موافق و مخالف تحریم های جدید برای اشخاص و موسسات ایرانی وضع نمودند و اروپائی ها هم برای جا نماندن از قافله خوی استکباری سخنان و مواضع دلسرد کننده ای بر زبان آوردند. با دلایل فوق پر واضح است که مذاکره برای برون رفت از شرایط تحریم نه تنها کاهنده تحریم ها نخواهد بود که طرف مقابل را به وسوسه افزایش فشار تحریم سوق می دهد و این تحلیل را برایشان قوت می بخشد که فشار تحریم که با هدف فلج کردن ملت ایران اعمال شده به بار نشسته و افزایش آن می تواند دستیابی به اهداف بعدی را برایشان زمینه سازی کند. تنها راه عبور از تحریم همان راهبرد محوری حکیمانه،عزتمندانه و کارآمد رهبر معظم انقلاب حضرت امام خامنه ای (مدظله العالی)مبتی بر اقتدار درونزا(۲) است،که با ناکارآمد کردن حربه ناجوانمردانه تحریم غربیان ،با نا امیدی آنان از این مشی ظالمانه و مشاهده قدرتمندتر شدن و خودکفایی ایران عزیز هزینه تحریم را برای خود بیشتر مشاهده کنند و بر اساس سیاست منفعت طلبی خود تحریم ها را بشکنند و اگر نشکنند هم از توسعه تحریم ها دست بردارند.آنچنانکه قبل از سهمیه بندی بنزین در ایران بنا داشتند ایران را در مورد بنزین که در آن زمان ۴۰% نیاز خود را وارد میکرد تحریم کنند و با اجرای سهمیه بندی و کنترل مصرف و قاچاق بنزین نیاز به واردات بنزین منتفی شد و آنان با مشاهده شرایط، تحریم بنزین را بدلیل ناکارآمدی قابل پیش بینی به اجراء در نیاوردند. تهدیدها هم مشابه تحریم ها پس از به کاربستن تمامی ترفند و هراقدام عملی ممکن، ازجمله پشتیبانی تمام عیار از رژیم دیکتاتور و جنایتکار ضد مردمی پهلوی ،پیگیری اختلافات قومی و مذهبی در ایران،حمایت وتجهیز و تشویق گروهک های ضدانقلاب برای شکست بزرگترین انقلاب مردمی جهان، طراحی کودتا و تقویت ضد انقلاب و تبدیل سفارت به لانه جاسوسی و تشویق جنایتکار دیوانه ای همچون صدام به جنگ افروزی و ایجاد اجماع غربی – عربی برای حمایت از صدام و ..پس از شکست همه این اقدامات که برای از پا در آوردن یک ملت و شکست یک انقلاب با ویژگی های یک انقلاب مردمی معمولی یکی از آنها کافی بود استراتژی تهدید را قوت بخشیده و از روی میز بودن همه گزینه ها از جمله گزینه نظامی سخن به میان آوردند و این سخن گزافه از سر استیصال را مرتب تکرار کرده و می کنند.و هر صاحب خرد و هر فرد صاحب تحلیل ولو مبتدی هم باید با مروری بر رفتار غربیان و جزیان سلطه به این معنا پی برده باشد که اگر می توانستند و امیدی به موفقیت در گزینه نظامی داشتند منتظر رضایت ملت ایران و یا حتی ملت های خودشان نمی نشستند و تعهدشان به لابی های صهیونیستی که آرزوی ناممکن نابودی نظام جمهوری اسلامی ملت ایران را در سر دارند خیلی بیشتر از هر عامل دیگری تعیین کننده رفتار دولتمردان جانی امریکا و اذناب اروپائی اش بوده و می باشد. (و این ضرب المثل تداعی می شود که: …از ناتوانی آشنایند). به این ترتیب گزینه رفع تهدید هم نمی تواند توجیه کننده مناسبی برای مذاکره باشد. آنچه باقی می ماند گرفتن حربه های تبلیغی ضد ایرانی جریان سلطه جهانی، و خنثی کردن تبلیغات ایران هراسی غربی ، عربی و مقابله با شکل گیری اجماع علیه ایران اسلامی و همچنین خنثی شدن تبلیغات وادادگان در مقابل تحریم ها و تهدیدها که با زبان و قلم و تبلیغ و تحلیل خود مظاهر ایستادگی ملت بزرگ ایران اسلامی را غیر ضروری و مانع رفع مشکلات ایران با غرب معرفی می کنند و به جای تلاش برای درک واقعیات پر سند و مدرک ماهیت زیاده خواهی و خصومت استکبار جهانی با آزادگی و استقلال و پیشرفت ایران ، در پی اثبات ضرورت کوتاه آمدن ایران در برابر دشمنان قسم خورده ملت هستند.اینان نیز به تناسب وادادگی، وابستگی و ضعف بنیه اعتقادی و لو در کسوت پوشش متدینیین و انقلابیون پیوسته مردم و فضای ذهنی و تحلیلی جامعه را به سمت و سوی سازش و بی اعتمادی به قدرت و حمایت الهی از مومنان(ان الله یدافع عن الذین آمنوا) و اعتماد به پیمان شکنان جنایت پیشه و قدرت های ظاهری دنیا فرا می خوانند و راه برون رفت از مشکلات را بازی در زمین آنان و پرکردن جدول دشمنان معرفی می کنند. بدیهی است که عده ای هم متاثر از این تحلیل ها و نوشته ها این تفکر غلط را از کسانی که سهوا و یا عمدا ترویج می کنند بپذیرند و باور کنند که آمریکا و همراهانش می توانند طرف مذاکره منصفی باشند و به ملت و کشور ما هم فکر کنند. این فضا سازی شاید زمینه ای برای موافقت رهبر معظم انقلاب با مذاکره ، ان هم با تاکید بر حفظ عزت و صیانت از از حقوق مسلم کشور و ملت بوده باشد. البته این موضوع و موافقت رهبر حکیم و فرزانه انقلاب با اینگونه تلاش ها و تحرک ها در قالب ها و مقاطع گوناگون با طرح مواضع صریح و انقلابی دائر بر حفظ عزت و کرامت ملت بزرگ ایران و از دیگر سو حفظ منافع و منابع مادی و معنوی بیان شده است. آنچه حائز اهمیت است اینکه رهبر معظم انقلاب با روشنگری ها و تبیین و تحلیل های روزآمد پیوسته بر بالا رفتن بصیرت تاکید داشته و دارند.بدیهی است در این مسیر گاهی به رغم عدم خوشبینی به جهت خنثی کردن تبلیغات فریبکارانه دشمنان و بی اثر ساختن فضا سازی های خارجی و داخلی علیه ایستادگی عزتمندانه ملت ایران ،برای اثبات و برملا ساختن ماهیت استکباری و زیاده خواهی دشمنان ملت ایران لازم باشد عرصه بروز و ظهور این ماهیت فراهم گردد که آنهم در قالب نرمش قهرمانانه توسط رهبر معظم انقلاب ،از یکسو فرصت تلاش دیپلماتیک و آزمودن هنر دیپلماسی در جهت احقاق حقوق ملت ایران را برای دست اندر کاران سیاست خارجی دولت یازدهم را رقم زد و از دیگر سوعرصه  بروز و ظهور ماهیت  استکباری غرب را فراهم کرد. در این میان آنچه رخ نموده است به شرط واقع بینی و اتخاذ استراتژی های متناسب ،می تواند شرایط آینده را بهتر از گذشته رقم زند. اول اینکه ثابت شد با هوش ترین و سریع الانتقال ترین جماعت که با اولین نشانه ها تحلیل و تصمیم خود را تکمیل نمودند ملت هوشیار و بیدار ایران اسلامی بودند.ملت ایران با مشاهده سست پیمانی و زیاده خواهی غرب در اولین گامهای مذاکره عکس العمل مناسب را در مواضع و اظهارات خود متجلی ساختند.با صلابت و عزت از حقوق مسلم خویش سخن به میان آوردند و بی اعتمادی به غرب را با سند و مدرک تازه به اثبات نشستند . و نمایندگان دیپلماسی خود را از عقب نشینی از حقوق مسلم ملت ایران بر حذر داشتند. اما بودند مدعیان سیاست مداری و تحلیل و کمالات که هم سر خود به زیر برف های غفلت برده و هم  ملت را به بیهوشی و بیخبری فرا خواندند . و از آنجا که در مبانی با ملت بزرگ و الهی همگام نیستند بواسطه نگرانی از آسیب های احتمالی سلطه گران هم به خود سانسوری دست زده و هم ملت را به تغییر مسیر از اعتماد و اتکاء به خدا به سوی اعتماد و اتکاء به غرب فراخواندند. اما به وضوح مشاهده کردیم دو اتفاق مهم در پرتو مقدمات انجام شده و اولین توافق نامه به وقوع پیوست:  اول اینکه تیم دیپلماسی ایران که در سایه اعتماد رهبر و ملت ایران فرصتی تاریخی یافته است ،حساسیت های ملت و رهبر معظم انقلاب را بیش از پیش دریافت و سنگینی بار و مسئولیت در قبال انتظارات منطقی و برآمده از عزت و صلابت  رهبر و امت را بهتر وجدان نمود. دوم اینکه حباب تبلیغات خوشبینی  به آمریکا و متحدانش و آسانی مسیر دستیابی به حقوق و شرایط بهتر در پرتو مذاکره ترکید و سراب های ساخته و پرداخته ذهنهای متاثر از فضای جریان سلطه حقیقت خود را نمایاندند و تشنگی افزونتر به عنوان حاصل دویدن در پی این سرابها خود را نشان داد.و پوچی تبلیغات معطوف به این فضا و فضاسازی عیان گردیده و تاکید رهبر معظم انقلاب مبنی بر عدم اعتماد و خوش بینی به آمریکا و همراهانش با رفتار و عکس العمل های دشمنان احمق حقانیت خود را به اثبات نشست. سوم اینکه جامعه بین الملل با مشاهده شرایط و کنش ها و واکنشهای طرفین مذاکره دلایل ایستادگی ملت ایران بر مواضع و حقوق خود و همچنین دلایل عدم خوش بینی رهبری و ملت  و دولتمردان  ایران را در کارگاهی عملی به نظاره نشستند که می تواند در شکستن تبلیغات ایران هراسی و توطئه ایجاد اجماع جهانی علیه ایران که تا کنون نیز ناموفق بوده ،موثر افتد و زمینه های منفی علیه ایران کاهش یابد. چهارمین نکته اینکه ملت بزرگ و دولتمردان ایران اسلامی باید بخوبی دریافته باشند که مهمترین دستاورد مسیر طی شده در برهه های گوناگون اگر همین یک نگته باشد که با تمام توان و امکان و با اتکال به قادر متعال جهت گیری محوری و تمرکز خود را توصیه موکد رهبر انقلاب یعنی “اقتدار درون زا ” قرار دهیم و با اقدامات عملی و طراحی های هوشمندانه و کارشناسانه ( به دور از فضای شعار و ذبح واقعیت)به این مهم بپردازیم ، در سایه تقویت ایمان به یاری خدا و به برکت تلاش های موثر همه موانع و دشمنی ها را پست سر گذاشته و مسیر پیشرفت اسلامی خود را تا فتح قله ها و بدست آوردن سنگرهای کلیدی جهان طی خواهیم کرد. طرح کلید واژه هایی همچون مذاکره برای رفع تحریم و تهدید یک اشتباه بزرگ در عرصه  این مرحله از تلاش های دیپلماتیک است که حاصل اینگونه اظهار نظرها و تحلیل ها را در اولین نشست سران رزیم غاصب صهیونیستی و آمریکا پس از توافق هسته ای ایران و ۵+۱ مشاهده کردیم که ادعا کردند فشار تحریم ها ایران وادار به نشستن پای میز مذاکره کرد و افزایش تحریم ها می تواند ایران وادار به پذیرش خواسته های غرب نماید و وقیحانه تر اینکه بر خلاف روح توافق نامه رژیم غاصب صهیونیستی به اوباما توصیه می کرد افزایش تحریم ها را در دستور کار خود قرار دهند و دیدیم که پس از روزها جنگ زرگری در کنگره آمریکا همانگونه که رئیس جمهور و وزیر خارجه آمریکا بارها بر تعهدشان نسبت به اسرائیل غاصب  تاکید ورزیده بودند تحریم های جدید را نیز به تصویب رساندند. نرمش قهرمانانه مرد نظر رهبر معظم انقلاب ،که برای اصحاب خرد جای هیچ شبهه ای را با تبیین حکیمانه خود باقی نگذاشتند تضمین کننده  عزت  و حقوق ملت ایران است. خروجی نرمش قهرمانانه ،قهرمانی و بدست آوردن جایگاه شایسته است.  نرمش قهرمانانه کاربست هنر دیپلماسی برای احقاق حقوق است.نرمش قهرمانانه ،ایجاد شرایطی است که بهانه ها را از دست حریف بگیرد و با اثبات حقانیت حریف را وادار به پذیرش حقوق مسلم ملت در عرصه های مختلف نماید. مذاکره ساز و کاری برای دستیابی به اهدافی است که خون های پاک شهیدان بزرگی آن اهداف را پشتیبانی کرده اند .این سخن وزیر محترم خارجه کشورمان که بارها بر آن تاکید ورزیده اند “مذاکره بر ای مذاکره هدف نیست و رسیدن به نتیجه هدف ما از مذاکرات است” بسیار زیبا و پسندیده است وقتی با این تاکید رهبری انقلاب و خواست قاطبه ملت تکمیل می گردد که نتیجه مورد انتظار حفظ “حقوق” ،”عزت” و کرامت ملت ایران است. با عنایت به آنچه در این مقال آمد بررسی  چرائی مذاکره و ویژگی لازم مذاکره بهترین کلید رمز گشا برای نرمش قهرمانانه و تبیین رهبری رمعظم انقلاب ،راهگشاترین امکان برای کاربست دقیق و درست این استراتژی پیشرو میباشد.

حسین کاشانی پور

(۱)تاریخچه تحریم های آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران تحریم ایران توسط قدرت های بزرگ غربی موضوع تازه ای نبوده و از قدمتی طولانی در تاریخ معاصر ایران بویژه پس از انقلاب اسلامی برخوردار است. «اولین تجربه غرب» در ارتباط با تحریم ایران به دوران حکومت مصدق و سیاست او مبنی بر «ملی شدن صنعت نفت» بر می گردد که غربی‌ها درصدد بر آمدند با استفاده از ابزار تحریم و فشار اقتصادی بر ایران که تنها درآمدش منابع حاصل از فروش نفت بود، جریان ملی شدن صنعت نفت در ایران را «مهار» کنند. اما دولت مصدق نه تنها عقب ننشست بلکه با توسعه بازارهای خارجی و فروش نفت به قیمتی کمتر از آنچه که در بازارهای جهانی وجود داشت توانست پوزه قدرت های بزرگ را به خاک مالیده و از مهلکه‌ای که غرب درست کرده بود موفق بیرون آید هرچند که به بهای سقوط دولتش تمام شد. ( امید وار نیا ، ۱۳۸۱ : ۹۷ ) «تجربه دوم» مبتنی بر تحریم ایران از سوی غرب و بویژه آمریکا، در پیروزی انقلاب و در سال ۵۷ رخ داد. تحریم صنعت نفت در این مقطع از طریق فراخواندن کارشناسان خارجی و عدم تأمین قطعات زیر ساخت این صنعت و نیز تخلیه کلیه اطلاعات کشف منابع جدید نفتی آغاز شد به گونه‌ای که صادرات روزانه ۴ میلیون بشکه نفت قبل از انقلاب به یک باره به زیر ۱ میلیون بشکه نفت رسید. این امر ناگهانی باعث کاهش عرضه و متعاقباً افزایش قیمت نفت از ۱۲ دلار به مرز ۳۴ دلار شد که در این بین جمهوری اسلامی با بدست گرفتن «ابتکار عمل» یعنی فروش نفت ۳۰ دلاری، بازارهای جدیدی را به روی خود گشود و در آن شرایط بسیار سخت از این بحران جان سالم به در برد. این شروع قدرتمند نظام نوپای جمهوری اسلامی ایران برای مقابله با تحریم های ناعادلانه ابرقدرتی چون آمریکا، آنها را وادار به اعمال تحریم های بیشتر علیه کشورمان با هدف به تسلیم کشاندن آن بود.اما به طور کلی تحریم‌های آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران را می‌توان به ۶ دوره اصلی تقسیم بندی نمود که هر یک دارای ویژگی‌های خاص خود می‌باشد: ۱٫ دوره گروگانگیری(۱۹۷۹-۱۹۸۱) ۲٫ دوره جنگ ایران- عراق (۱۹۸۱-۱۹۸۸) ۳٫ دوره بازسازی (۱۹۹۲ – ۱۹۸۹) ۴٫ دوره کلینتون، مهار دوجانبه (۲۰۰۱ – ۱۹۹۳) ۵٫ پس از واقعه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ ۶٫ قطعنامه‌های شورای امنیت اولین تحریم اقتصادی آمریکا علیه ج.ا.ا در سال ۱۹۸۰ در واکنش به تسخیر لانه جاسوسی آمریکا انجام گرفت. این تحریم قرارداد فروش صدها میلیون دلار تجهیزات نظامی را که در زمان محمدرضا پهلوی به امضا رسیده بود، لغو و فروش تجهیزات نظامی به ج.ا.ا را غیر قانونی نمود، ۱۲ بیلیون دلار دارایی های دولت ایران در آمریکا را مصادره نمود و کلیه مبادلات تجاری بین ایران و آمریکا را ممنوع کرد. همچنین دولت ایالات متحده کلیه مناسبات دیپلماتیک خود با ج.ا.ا را قطع نمود. متعاقبا چندین کشور دیگر، از جمله اتحادیه اروپا و ژاپن به آمریکا پیوستند و فروش تجهیزات نظامی و اعطای وام به ج.ا.ا را ممنوع کردند و خرید نفت از ایران را متوقف ساختند.با وجودی که این تحریم‌ها در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۱، پس از آزاد سازی گروگان های آمریکایی در۳۰ دی ۱۳۵۹، به ظاهر لغو و دولت‌های اروپایی از ادامه‌ تحریم ایران دست کشیدند، اما ایالات متحده برخلاف تعهدات خود در بیانیه‌های الجزایر، مبنی بر لغو تحریم و مداخله نکردن در امور داخلی ایران، با مسدود کردن گسترده‌ دارایی‌های ایران به بهانه مطالبات شرکت‌های آمریکایی و امتناع از تحویل تجهیزات نظامی‌خریداری شده‌ ‌ایران، هم‌چنان به اعمال تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی‌ در مقیاسی گسترده‌تر ادامه داد.نشانه‌های گسترده و آشکار تحریم‌ها علیه ‌ایران، از دی ۱۳۶۲ (ژانویه ۱۹۸۴) زمانی که «جرج شولتز» وزیر خارجه‌ آمریکا بود، آشکار شد. در زمان جنگ ۸ ساله‌ تحمیلی عراق علیه ‌ایران (۱۳۶۷- ۱۳۵۹)، آمریکا با حمایت آشکار از صدام و تجهیز نظامی‌ و اقتصادی عراق در کنار رژیم بعث قرار گرفت. در ۷ آبان ۱۳۶۶ (۲۹ اکتبر ۱۹۸۷) طبق تصمیم کنگره‌ آمریکا، ورود کالاها و فرآورده‌های آمریکایی به‌ ایران تحریم شد. این تحریم دامنه‌ وسیعی از محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های اقتصادی، فن‌آوری علمی، نظامی‌ و راهبردی را در بر می‌گرفت. ( توانایان ،۱۳۶۱ : ۶۵ ) در طول جنگ ایران با عراق دولت ریگان حرکت بین المللی گسترده ای را برای جلوگیری از فروش تجهیزات نظامی به ایران سازمان داد تا مانع از پیروزی ایران در جنگ علیه عراق گردد. در ژانویه ۱۹۸۴ دولت آمریکا به دلیل بمب گذاری در نیروگاه نظامی آمریکا در لبنان که ۲۴۱ کشته بر جای گذاشت، ج.ا.ا را در لیست کشورهای حامی تروریسم قرار داد. این امر موجب منع صادرات و فروش کلیه تجهیزات نظامی به ج.ا.ا (از سال ۱۹۸۶)، کنترل صادرات کالاهایی که دارای مصارف دوگانه نظامی و غیر نظامی می‌باشند و قطع کلیه کمک‌های مالی به ج.ا.ا از جمله مخالفت با اعطای وام توسط بانک جهانی گردید.دولت آمریکا به نماینده خود در سازمان‌های مالی بین المللی مانند بانک جهانی ابلاغ کرد که با هرگونه وام و کمک مالی این سازمان‌ها به ج.ا.ا مخالفت نمایند و به تبع آن کمک‌های مالی آمریکا به این سازمان‌ها را به میزان وام‌هایی که می‌توانست به ج.ا.ا تعلق گیرد،کاهش داد. در سال ۱۹۸۷ دولت ریگان ایران را در لیست کشورهایی قرار داد که در ترافیک بین المللی مواد مخدر درگیر می باشند و بدینوسیله موانع بیشتری را در برابر صادرات و فروش تجهیزات نظامی ج.ا.ا قرار داد و واردات از ایران را تحریم نمود. البته این تحریم شامل خرید نفت ایران به منظور فروش به کشورهای دیگر بازارهای خارج از آمریکا نمی‌شد. پس از پایان جنگ ایران – عراق در سال ۱۹۸۸ و آغاز دوره بازسازی، مناسبات اقتصادی و سیاسی بین ج.ا و اتحادیه اروپا به میزان قابل توجهی بهبود یافت. اما به رغم این که در نوامبر ۱۹۹۱ دادگاه هیگ آمریکا را موظف کرد تا بابت پیش پرداخت‌های ایران برای قرارداهای نظامی ملغی شده مبلغ ۲۷۸ میلیون دلار به ایران غرامت بپردازد، آمریکا نه تنها چیزی از تحریم‌ها را لغو نکرد، بلکه دور جدیدی از تحریم‌ها را برای تحقق نظم جدید بین‌المللی خود در منطقه‌ خاورمیانه و سیاست مهار ایران در سال ۱۳۷۲ (۱۹۹۳میلادی) به اجرا درآورد. پس از شکست عراق در جنگ ۱۹۹۱ (حمله آمریکا به عراق برای بیرون راندن آن از کویت)، به منظور جلوگیری از برتری یافتن ج.ا.ا بر عراق و برهم خوردن توازن قوا در منطقه، دولت آمریکا با تصویب قانون «منع گسترش تجهیزات نظامی ایران و عراق» در سال ۱۹۹۲ مجددا اقدام به تنگ کردن حلقه تحریم اقتصادی ایران نمود. این آغاز سیاست جدیدی بود که متعاقبا توسط دولت پرزیدنت کلینتون تحت عنوان «مهار دوجانبه» مدون گردید. هدف سیاست مهار دو جانبه که دور جدیدی از تحریم های گسترده علیه ایران را آغاز کرد، عمدتا مهار اقتصادی و نظامی ج.ا.ا و جلوگیری از برتری یافتن آن بر منطقه بود؛ زیرا تحریم اقتصادی عراق و تضعیف روز افزون اقتصادی و نظامی آن توازن بین ایران وعراق را به نفع ایران بر هم زده بود.حدود دو سال بعد از اجرای این قانون، برداشت بیشتر هیأت حاکمه‌ آمریکا این بود که سیاست مهار ایران آن چنان که در ابتدا انتظار می‌رفت کارساز نبوده و موجب تغییر رفتار جمهوری اسلامی‌ مطابق با نظر قدرت‌های سلطه جو نشده است، لذا «بیل کلینتون» رییس‌جمهوری وقت آمریکا در سال ۱۳۷۴ (مارس ۱۹۹۵ میلادی)، به دلیل آنچه که حمایت ج.ا.ا از تروریسم بین المللی و مخالفت با صلح خاورمیانه می نامید، هرگونه مشارکت شرکت‌های آمریکایی در توسعه صنعت نفت ایران را منع کرد و در مه ۱۹۹۶ کلیه مبادلات اقتصادی با ج.ا.ا را تحریم نمود. وی همچنین در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۷۴ (۶مه ۱۹۹۵) با امضای دستورالعمل اجرایی ۱۲۹۵۷، تقریباً تمامی ‌معاملات تجاری با ایران و سرمایه‌گذاری در این کشور را ممنوع اعلام کرد. در ۲۹ شهریور ۱۳۷۴ (۲۰سپتامبر ۱۹۹۵)، با تصویب طرح داماتو، رییس‌جمهور آمریکا اجازه یافت شرکت‌های غیرآمریکایی را که فن‌آوری صنعت نفت را در اختیار ایران می‌گذارند، تحریم کند.قانون داماتو پس از آمیختگی با طرح «بنیامین‌گیلمن» رییس صهیونیستی کمیسیون روابط بین‌الملل مجلس نمایندگان آمریکا که محتوایی مشابه قانون داماتو داشت، در قالب قانون مجازات ایران و لیبی در ۱۴ مرداد ۱۳۷۵ (۵ اوت ۱۹۹۶) در کنگره‌ آمریکا تصویب و سپس به امضای کلینتون رسید. قانون «تحریم ایران و لیبی» دولت آمریکا را موظف می‌کرد تا هر شرکت خارجی را که بیشتر از ۲۰ میلیون دلار در صنعت نفت ایران سرمایه گذاری ‌کند، تحریم و مجازات نماید. البته این قانون که برای مدت ۵ سال مقرر شده بود در ۱۲ مرداد ۱۳۸۰ بار دیگر با تصویب کنگره و امضای «جرج دبلیو بوش» تمدید شد. در آوریل ۱۹۹۶ قانون «مبارزه با تروریسم و مجازات مرگ» که هدف آن منع هرگونه مبادلات مالی با ج.ا.ا و جلوگیری از کمک‌های مالی به کشورهایی که به ج.ا.ا تجهیزات و خدمات نظامی می‌دهند به تصویب رسید. در آگوست ۱۹۹۷ بخشنامه ۱۳۰۵۹ دولت کلینتون صادرات به کشورهایی را که قصد صدور مجدد کالاهای مزبور را به ج.ا.ا داشتند منع کرد. در جولای ۱۹۹۸ و متعاقبا ژانویه ۱۹۹۹ دولت کلینتون ده موسسه روسی را به دلیل مشارکت در توسعه صنعت موشک سازی ایران تحریم کرد.در سپتامبر ۱۹۹۹ دولت آمریکا ج.ا.ا را به دلیل نقض آزادی مذهب مورد تحریم های جدیدی قرار داد. قانون «تحریم ایران و لیبی» و تهدید مجازات شرکت‌های غیر آمریکایی که اقدام به سرمایه گذاری در صنعت نفت ایران می‌کنند با مخالفت شدید اتحادیه اروپا مواجه گردید. اتحادیه اروپا با صدور بخشنامه ای شرکت‌های اروپایی را از رعایت قانون «تحریم ایران و لیبی» منع کرد و اعلام نمود که در صورت اعمال هرگونه جریمه ای شرکت های مربوطه قادر به دریافت خسارت خواهند بود. همچنین اتحادیه اروپا به دولت آمریکا اخطار داد که در صورت اجرای این قانون به اقدامات تلافی جویانه دست خواهد زد. در مقابل واکنش اتحادیه اروپا دولت کلینتون ناچار به عقب نشینی مقطعی گردید. برای مثال در مه ۱۹۹۸ دولت آمریکا اعلام کرد که شرکت توتال فرانسه و شرکای آن به خاطر سرمایه گذاری در پروژه پارس جنوبی تحریم نخواهند شد و از تحریم مربوط به «قانون تحریم ایران – لیبی» مستثنی می‌باشند. ( رمضانی ، ۱۳۸۳ : ۶۴ ) در دور دوم ریاست جمهوری کلینتون، به منظور تشویق و تقویت روند اصلاحات در ج.ا.ا، دولت آمریکا گام‌هایی را در جهت رفع تحریم اقتصادی ج.ا.ا برداشت. برای مثال، در دسامبر ۱۹۹۸ ایران از فهرست کشورهایی که درگیر ترافیک بین المللی مواد مخدر می‌باشند حذف شد. در آوریل ۱۹۹۹ پرزیدنت کلینتون با صدور بخشنامه ای صادرات مواد غذایی و دارویی به ایران، لیبی و سودان را آزاد ساخت. در نوامبر ۱۹۹۹ دولت آمریکا شرکت بوئینگ را در مورد مشخص صدور قطعات برای هواپیماهایی که پیش از تحریم به ج.ا.ا فروخته شده و هنوز تحت ضمانت می‌باشند، از قوانین تحریم مستثنی ساخت. بالاخره در مارس ۲۰۰۰ خانم آلبرایت از مداخله گذشته آمریکا در امور داخلی ایران و حمایت از عراق در طی جنگ ایران- عراق اظهار تاسف کرد و متعاقبا تحریم برخی از صادرات غیر نفتی ایران از جمله فرش، خاویار و پسته را لغو نمود. اما، در مجموع این اقدامات به اندازه کافی پیوسته و چشمگیر نبودند تا بتوانند تاثیر قابل توجهی بر روند تحولات سیاسی ج.ا.ا بگذارند. با پایان یافتن دوره موسوم به اصلاحات در ج.ا.ا از یک‌سو و تشدید بحران اقتصادی و سیاسی عراق از سوی دیگر، روند تحریم ج.ا.ا به روال قبلی خود باز گشت. در نوامبر ۲۰۰۰ قانون « منع گسترش قوه نظامی ایران» با هدف جلوگیری از صدور تکنولوژی نظامی به ایران به تصویب رسید. این قانون پرداخت کمک های مالی به روسیه را منوط به رعایت قوانین تحریم آمریکا کرد. متعاقبا، دراکتبر ۲۰۰۰ تصویب قانون اعتبارات کشاورزی کلیه کشورهایی را که در لیست کشورهای تروریستی بودند از دریافت ضمانت نامه های صادراتی دولت آمریکا محروم ساخت. با آغاز ریاست جمهوری پرزیدنت جورج بوش روند تحریم اقتصادی ج.ا.ا شدت دوباره ای یافت. در ژانویه ۲۰۰۱ دولت بوش با استناد به قانون «منع گسترش قوه نظامی ایران» یک شرکت کره ای را به خاطر فروش قطعات سلاح های موشکی و شیمیایی به ج.ا.ا مورد تحریم قرار داد. در جون ۲۰۰۱ مجددا یک شرکت کره ای و ۲ شرکت چینی به خاطر فروش قطعات سلاح های موشکی و شیمیایی به ج.ا.ا توسط دولت آمریکا تحریم شدند. بالاخره، در آگوست ۲۰۰۱ قانون تحریم ایران- لیبی برای یک دوره پنج ساله تمدید شد. پس از واقعه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، نگرانی دولت و افکار عمومی آمریکا نسبت به خطر تروریسم بین المللی، گسترش سلاح های هسته ای و عملکرد رژیم های عراق و ج.ا.ا به نحو بی‌سابقه ای افزایش یافت. در اکتبر ۲۰۰۱ ارتش آمریکا با همکاری ارتش های بریتانیا و استرالیا و «اتحادیه شمال» نیروهای افغانی، افغانستان را به اشغال خود درآورد وحکومت طالبان را سرنگون کرد. در ژانویه ۲۰۰۲ پرزیدنت بوش در خطابه خود به کنگره و مردم آمریکا، ایران، عراق و کره شمالی را «محورهای اهریمنی» خواند. بالاخره در مارس ۲۰۰۳ ارتش آمریکا و کشورهای متحد آن به عراق حمله کردند وحکومت صدام حسین را سرنگون ساختند. در مه ۲۰۰۲ دولت آمریکا چند شرکت مالدویا، ارمنستان و چین را به دلیل فروش قطعات و کالاهای نظامی به ج.ا.ا تحریم کرد. در سال ۲۰۰۳ نیز چند اقدام مشابه انجام پذیرفت. اما در مجموع طی این دوره مسئله تشدید تحریم اقتصادی ج.ا.ا در صدر اولویت های آمریکا قرار نداشت. از سوی دیگر، پس از سرنگونی حکومت صدام حسین و شکل گیری پرونده هسته ای ج.ا.ا مسئله تحریم اقتصادی ایرا ن به لحاظ کیفی، با اعمال نفوذ آمریکا وارد مرحله کاملا متفاوتی شد و پای قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل هم به اعمال تحریم‌های همه جانبه علیه ج.ا.ا باز گردید. تا کنون ۶ قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل به صورت مستقیم برضد ایران صادر شده که اولین آنها به سال ۲۰۰۶م. بر می‌گردد. پس از قطعنامه ۱۶۹۶ در سال ۲۰۰۶م.، قطعنامه های ۱۷۳۷ در سال ۲۰۰۶م.، قطعنامه ۱۷۴۷ در سال ۲۰۰۷م.، قطعنامه های ۱۸۰۳ و ۱۸۳۵ در سال ۲۰۰۸م. و قطعنامه ۱۹۲۹ که در سال ۲۰۱۰م. به تصویب رسیده است. با توجه به روند قطعنامه ها مشاهده می‌شود که در قطعنامه های اولیه تمرکز بر تعلیق تمامی فعالیت‌های هسته ای ایران بوده که در ادامه برخی از اشخاص و نهادها از جمله برخی از بانک‌ها، نهادهای مرتبط با فعالیت‌های هسته ای و موشکی و افراد مرتبط با این سازمان‌ها تحریم شده و فعالیت و داد و ستد با آنان ممنوع می‌گردد. ( خلیلیان ، ۱۳۸۷ : ۵۹ ) در کنار تحریم‌های اقتصادی، در سال ۲۰۰۶ میلادی، یک دادگاه فدرال آمریکا، دستور استرداد یکی از بزرگ‌ترین کلکسیون‌های باستان شناختی تخت جمشید (پارسه) متعلق به ‌ایران را به نفع صدمه‌دیدگان ناشی از عملیات شهادت‌طلبانه‌ فلسطینیان در سرزمین‌های اشغالی صادر کرد. در همین سال آمریکا ده نفر از فارغ‌التحصیلان دانشگاه صنعتی شریف که به دعوت دانشمندان ایالات متحده جهت شرکت در یک گردهمایی به کالیفرنیا دعوت شده بودند را بازداشت و زندانی کرد.در سال ۲۰۰۷ میلادی نیز شرکت‌های آمریکایی «مایکروسافت» و «یاهو»، ایران را از لیست کشورهایی که خدمات وب دریافت می‌کنند، خارج ساختند. هم‌چنین در روز ۲۵ اکتبر ۲۰۰۷میلادی، وزارت خزانه‌داری آمریکا با وارد ساختن اتهاماتی مضحک، لیستی از بانک‌های ایرانی و تعدادی از نهادها و شرکت‌های وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ‌را در لیست تحریم‌های خود قرار داد و با استفاده از قدرت لابی‌های صهیونیستی چون تشکیلات «آیپک»، بانک جهانی نیز اعلام کرد از دادن خدمات به ‌این بانک‌ها و مؤسسات خودداری خواهد کرد. به دنبال آمریکا کشورهای مطیع و گوش به فرمان سیاست‌های کاخ سفید نظیر کانادا و انگلستان نیز به طور رسمی به آمریکا پیوستند. بانک انگلستان با مسدود کردن حساب‌های ایرانیان از جمله بانک‌های صادرات و ملی ایران در کنار آمریکا قرار گرفت و اعلام کرد اقدامات این بانک انگلیسی در پی تصمیم دفتر کنترل دارایی‌های خارجی در وزارت خزانه‌داری آمریکا برای قراردادن نظام بانکی ایران در لیست سیاه تحریم‌های بین‌المللی صورت گرفته است. کانادا نیز اعلام کرد از اقدامات کاخ سفید در فشار به ‌ایران حمایت خواهد کرد. «باراک اوباما»، مستأجر جدید کاخ سفید نیز که در جریان کارزار انتخاباتی خود برای احراز مقام ریاست جمهوری اعلام کرده بود که آمادگی دارد بدون هیچ قید و شرطی با ایران مذاکره کند، روز پنج‌شنبه ۱۲ مارس ۲۰۰۹ با تمدید تحریم‌های اقتصادی ایران اعلام کرد: «من این اضطرار ملی!!! را در رابطه با ایران برای یک سال دیگر تمدید می‌کنم.» وی با خواندن ایران به عنوان «تهدیدی نامتعارف و خارق‌العاده» برای امنیت ملی آمریکا مدعی شد: «اقدام‌ها و سیاست‌های دولت ایران در تضاد با منافع آمریکا در منطقه است و تهدیدی نامتعارف و خارق‌العاده برای امنیت ملی و سیاست خارجی آمریکا محسوب می‌شود.» در همین حال شبکه الجزیره از هم زمانی سفر یکی از مقامات رژیم صهیونیستی به آمریکا با تمدید تحریم‌های آمریکا برضد ایران خبرداد و تصریح کرد سفر این مقام بلندپایه‌ نظامی ‌اسراییل به واشنگتن به‌ این دلیل است که گفته می‌شود این مقام صهیونیست قرار است با آمریکا درباره آن ‌چه بلندپروازی‌های هسته‌ای ایران گفته می‌شود، بحث و گفتگو کند. شبکه‌ خبری «سی ان ان» نیز در گزارشی با زیر سؤال بردن شعار انتخاباتی اوباما اعلام کرد: «به رغم این‌که برخی ناظران سیاسی از ذوب شدن یخ‌های روابط ایران و آمریکا سخن می‌گویند، باراک اوباما، تحریم‌ها علیه ‌ایران را برای مدت یک سال دیگر تمدید کرد». در حالی که هنوز افتضاح طرح‌های نافرجام تحریم‌های گذشته از سوی رئیس جمهور آمریکا از اذهان پاک نشده، سران این کشور به همراه همپیمانان اروپایی‌شان در سال گذشته از تحریم‌های فلج کننده بانکی و نفتی ایران در صورت مقاومت در بحث هسته‌ای سخن گفتند. اتحادیه اروپا اوایل دسامبر جاری در تهدیدی اعلام کرد که در صورت عدم همکاری ایران با جامعه بین‌الملل درباره برنامه هسته‌ای خود، اقدام به اعمال تحریم‌های جدید(از جمله تحریم نفت) بر این کشور خواهد کرد. خبرگزاری فرانسه از قول سخنگوی رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا اعلام کرد که علیرغم تهدید تهران به بستن تنگه هرمز، اتحادیه اروپا از اعمال تحریم‌های جدید بر ایران صرف‌نظر نخواهد کرد. ( جمالی ، ۱۳۸۵ : ۱۲۹ ) سرانجام در اوائل سال جاری صنایع نفتی، چند تا از بانک های عامل و در نهایت بانک مرکزی ایران را در حالی مورد تحریم قرار دادند که ناکارآمدی تحریم‌های یک جانبه یا چند جانبه غرب به ویژه آمریکا در قبال ایران، هم در خصوص تحریم نفت و هم در مورد تحریم بانک های ایرانی مستقر در اروپا مثل انگلیس که همزمان با تعطیلی سفارتخانه ایران در لندن جز اولین کشورهایی بود که به آمریکا پیوست، اذعان به قانونی بودن فعالیت بانک‌های ایرانی در اروپا و اعتراف به شکست رسانه‌های ضد ایرانی خود آنها را هم برانگیخت.رویترز، بزرگترین خبرگزاری صهیونیستی انگلیس در گزارشی به صراحت اذعان کرد که در نشست‌های میان مقام‌های امریکایی و انگلیسی در مورد تحریم بانک‌های ایرانی به این مسئله تأکید شده است که فعالیت این بانک‌ها قانونی است، هیچ نشانه‎ای بر غیرقانونی بودن آن‌ها وجود ندارد و ایران می‎تواند این مسائل را در دادگاه‌ها به چالش بکشد.بر اساس اسناد منتشر شده توسط “ویکی‎لیکس” مقام‌های انگلیسی پس از چندین مورد تحقیق و بررسی مختلف در سال ۲۰۰۸ به مقام‌های امریکایی اعلام کردند که نه تنها هیچ مورد خلافی را از بانک‌های ایرانی مشاهده نکرده اند، بلکه در مقطعی یکی از بانک های ایران به عنوان بهترین بانک انگلیس هم انتخاب شده است. به عنوان مثال، “جیمز رابرتسون” از مقام‌های ارشد وزارت خزانه داری انگلیس در این باره به مقامات امریکایی گفت: “در واقع پس از افزایش نظارت‌های دقیق، یکی از این بانک‌ها از لحاظ نحوه اداره به عنوان بهترین بانک انگلیس شناخته شد.” به رغم تلاش های جدی، مستمر و متنوع غرب به ویژه آمریکا در تحریم تنبیهی ایران، عموم تحریم‌های انجام گرفته در حوزه مسائل اقتصادی بوده و در طی سال‌های اخیر بر تعداد و فشار این گونه تحریم‌ها نیز افزوده شده است، آنها در آسیب رساندن به ایران در حوزه تحریم اقتصادی به عنوان آخرین تیر در ترکش غرب، نه تنها موفق نبوده‌اند، بلکه با موانعی هم مواجه بوده‌اند یکی از اثر گذارترین تمهیدات در عرصه بین الملل سیاست تحریم است که در حیطه مجازات های بین المللی قرار دارد و از روش های مختلف سعی در تغییر رفتار سیاسی یک نظام خاص می نمایدعلاوه بر اینکه بر بخش های مختلف آن نظام اثرات ناپایدار و در مقاطعی نیز پایدار می گذارد. با توجه به این موضوع واژه تحریم خود معانی فراوانی را دربرمی گیرد که شاید مهمترین آنها و آنچه به این مبحث مرتبط است تحریم های اقتصادی و سیاسی است که از آن به تحریم بین المللی یاد می شود که از دیر باز به صورت خصوصی و یا دولتی به عنوان یک ضمانت اجرا برای تغییر رفتار در مواردی چند به کار گرفته می شود. بارزترین نوع تحریم ها نیز تحریم توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد است که در اقدامی جمعی همچون ابزاری در جهت دفع تجاوز، باز گرداندن دموکراسی و حقوق بشر به جامعه جهانی و نیز تحت فشار قرار دادن رژیم های حامی تروریسم و فعالیت های تروریستی به کار می رود.آثاری که این تحریم ها دارند نیز بسته به اهداف مورد نظر تحریم کننده متغیر می باشد. نوشتار حاضر سعی دارد تا با مطالعه این بخش از سیاست نظام بین الملل در گونه های مختلف از جمله یک جانبه، چند جانبه و … به شناخت چگونگی و چرایی تحریم های بین المللی در ارتباط با ایران در مقاطع مختلف زمانی در حیطه حقوق بین الملل بپردازد و با تحلیلی منطقی درک درستی از تحریم های بین المللی، الزامات حقوقی آن و آنچه در خصوص کشورمان ایران رخ داده است به دست دهد ( دهقانی فیروز ابادی ، ۱۳۸۷ : ۱۴۷ )

(۲) بیانات در دیدار دانش‌آموزان و دانشجویان۱۳۹۲/۰۸/۱۲ ما براى مسائل اقتصادى کشور همه‌ى تلاشمان بایستى متمرکز باشد بر روى مسائل داخلى؛ آن پیشرفتى، آن گشایشى ارزش دارد که متّکى باشد به قدرت درونى یک ملّت. یک ملّت اگر به قدرت خود، به توانایى‌هاى خود متّکى بود، دیگر از اخم یک کشور، از تحریم یک کشور متلاطم نمیشود؛ این را باید ما حل کنیم. همه‌ى حرف ما با مسئولین – چه مسئولین گذشته، چه مسئولین امروز – همین است که باید براى گشایش مسائل کشور و مشکلات کشور، از جمله مشکلات اقتصادى، نگاه به درون باشد. ما در کشور ظرفیّتهاى زیادى داریم؛ از ظرفیّتهاى این ملّت که عبارت است از، هم امکانات انسانى، هم امکانات طبیعى، هم امکانات جغرافیایى و موقعیّت منطقه‌اى باید استفاده کرد. البتّه ما از تحرّک دیپلماسى هم حمایت میکنیم. وقتى میگوییم از درون بایستى کارها اصلاح بشود، معنایش این نیست که چشممان را ببندیم، تحرّک دیپلماسى نداشته باشیم، با دنیا کار نکنیم؛ چرا، تحرّک دیپلماسى، حضور دیپلماسى کار بسیار لازمى است – مسئولینى که این کارها را میکنند، بخشى از کارهایند – لکن تکیه بایست بر روى مسائل داخلى باشد. در عرصه‌ى دیپلماسى هم آن کشورى موفّق است که متّکى باشد به نیروى درون‌زا؛ آن دولتى میتواند در پشت میز مذاکره‌ى دیپلماسى حرف خودش را سبز بکند و به مقصود و نتایج مورد نظر خودش دست پیدا بکند که متّکى باشد به یک اقتدار درونى، توانایى‌هاى درونى؛ حساب میبرند از یک چنین دولتى. بیانات در دیدار دانش‌آموزان و دانشجویان۱۳۹۲/۰۸/۱۲ ما وضعمان خیلى خوب است. ما پیشرفت کردیم، ما مقتدر شدیم، ملّتمان ملّت آگاهى شده؛ البتّه فشار مى‌آورند. این فشارها را بایستى با تکیه‌ى بر توانایى‌هاى خودمان در داخل تحمّل کنیم و از آن عبور کنیم؛ این کار عاقلانه‌اى است که انجام میگیرد. البتّه عرض کردیم، باز هم تکرار میکنیم: با تلاشى که دولت محترم و مسئولین کشور[در مذاکره با آمریکا] دارند انجام میدهند، ما موافقیم. یک کارى است، یک تجربه‌اى است، احتمالاً یک اقدام مفیدى است؛ این کار را انجام بدهند، اگر نتیجه گرفتند که چه بهتر، امّا اگر نتیجه نگرفتند، معنایش این باشد که براى حلّ مشکلات کشور بایستى کشور روى پاى خودش بایستد. بیانات در دیدار کارگزاران حج۱۳۹۲/۰۶/۲۰ جمهورى اسلامى با نگاه باز، با چشم باز، با حواس جمع، به همه‌ى این مسائل نگاه میکند؛ آنچه ما میفهمیم این است که ما بایستى به‌عنوان یک ملّت، به‌عنوان یک جمعیّت عظیم هفتاد هشتاد میلیونىِ واقع در یک منطقه‌ى حسّاس عالم، با نگاه درست، با استفاده‌ى از اقتدار اسلامى، جاى پاى خودمان را محکم کنیم؛ اهداف انسانى و والاى خودمان را که از اسلام گرفته‌ایم، در معرض نگاه و دید همه‌ى بشریّت بگذاریم و بشریّت را دعوت کنیم به آن چیزى که اسلام به بشریّت هدیه میدهد؛ این وظیفه‌ى ما است. مکرّر عرض کرده‌ایم: ساخت اقتدار درونى ملّت که در درجه‌ى اوّل با ایمان صحیح و راسخ و با اتّحاد آحاد مردم و با عمل درست مسئولین کشور و با همراهى مسئولان و آحاد مردم و با توکّل به خداى متعال انجام خواهد گرفت؛ یعنى به‌کار گرفتن عقل و معنویّت و توکّل و حرکت و عمل؛ بلاشک در اوضاع منطقه هم اثر میگذارد، کما اینکه تا حالا هم اثر گذاشته است. و امیدواریم که ان‌شاءالله این حضور معنوى در عرصه‌هاى مختلف و از جمله حضور شما در حج با این منطق قوى، با این نگاه روشن، بتواند آن چیزى را که اسلام براى نظام، براى مردم عالم، براى مسلمانان، براى غیرمسلمانان، براى انسانیّت خواسته است، تأمین کند و وسائل سعادت عمومى را فراهم بکند. دیدار ائمه‌ی جمعه‌ی سراسر کشور با رهبر انقلاب۱۳۹۲/۰۶/۱۸ غربی ها از کشتار هیروشیما، از کشتار میلیونها انسان در جنگ های جهانی اول و دوم، و از کشتار مردم بیگناه پاکستان، افغانستان و عراق، احساس ناراحتی نمی کنند و در آینده هم هرجا که منافعشان اقتضا کند از کشتار انسانها ابائی نخواهند داشت، بنابراین باید اقتدار درونی خود را در عرصه های گوناگون سیاسی، حکومتی، معیشتی و مردمی افزایش دهیم. بیانات در دیدار رئیس و اعضای مجلس خبرگان رهبری۱۳۹۲/۰۶/۱۴ نظام جمهورى اسلامى با آن سابقه‌ى بسیار معجزآسا – که در میان این تندباد حوادث به‌وجود آمد، بعد هم در طول سالهاى متمادى، در مقابل معارضه‌ها ایستاد و نه فقط ضعیف نشد و شعارهاى او کمرنگ نشد، بلکه روزبه‌روز از لحاظ واقعى قوى‌تر شد؛ که جمهورى اسلامىِ امروز با جمهورى اسلامىِ سى سال قبل و بیست و پنج سال قبل، از لحاظ اقتدار و توسعه‌ى نفوذ و توانایى‌هاى درونى، تفاوت از زمین تا آسمان دارد؛ و شعارهاى او هم شعارهاى مستحکمى است – و با نگاه به نقشه‌ى دشمن در این منطقه، باید بداند که چه باید انجام بدهد. بیانات در دیدار رئیس‌جمهور و اعضای هیأت دولت۱۳۹۲/۰۶/۰۶ یک شاخص دیگر هم عرض بکنیم، این بخش را من دیگر ادامه ندهم بیشتر از این؛ تکیه به ظرفیّت درون‌زاى کشور است؛ نگاهمان به بیرون نباشد. این، توصیه‌ى ما است؛ این معنایش این نیست که از امکاناتى که در بیرون هست استفاده نکنیم؛ این دو حرف با هم اشتباه نشود. امیدمان را به بیرون از ظرفیّت داخلى کشور ندوزیم. در بیرون از مجموعه‌ى کشور و نظام جمهورى اسلامى، جبهه‌ى بزرگى وجود دارد که با همه‌ى توان از سى و چند سال پیش به این طرف کوشیده نگذارد که این انقلاب ریشه‌دار بشود، نگذارد که این نظام جمهورى اسلامى پایدار بماند، نگذارد که پیشرفت کند، نگذارد که در زمینه‌هاى گوناگون الگو بشود. نمیشود از دشمن و روشهاى خصمانه‌اى که کرده، انتظار دوستى و محبّت و صمیمیّت داشت. نمیگوییم از اینها استفاده نکنید، امّا میگوییم اطمینان نکنید، اعتماد نکنید، چشم به آنجا ندوزید، چشم به داخل بدوزید. در داخل کشور خیلى امکانات وجود دارد که اگر چنانچه نگاه ما – چه در زمینه‌هاى اقتصادى، چه در زمینه‌هاى فرهنگى، چه در زمینه‌هاى گوناگون دیگر – [ به آنها باشد و] اگر بتوانیم از این نیروهاى داخلى استفاده کنیم، کلید حلّ مشکلات اینجا است؛ یعنى در درون کشور و امکانات داخلى کشور است که از اینها میشود خردمندانه بهره‌بردارى کرد. اینها باید شناسایى بشوند. و این است که رتبه‌ى ما را در دنیا بالا میبرد. در مناسبات بین‌المللى سهم هر کشورى به قدر قدرت درونى او است؛ هر مقدارى که واقعاً در درون اقتدار داشته باشد، سهمش از مجموعه‌ى مناسبات بین‌المللى به همان نسبت بالاتر است؛ این را باید ما تأمین بکنیم و خوشبختانه در طول این سالهاى متمادى بمرور تأمین شده، یعنى مدام بر اقتدار و قوام نظام جمهورى اسلامى در طول این سالها افزوده شده؛ لذا مى‌بینید حیثیّت و موقعیّت جمهورى اسلامى هم بالا رفته که حالا شواهدش فراوان و الى‌ماشاءالله است. و این شش هفت تا شاخص بود که خواستیم عرض کنیم؛ البتّه عرض کردیم اینها مطالبى نیست که براى شماها تازه باشد، لکن تذکّر و تکرار دانسته‌هایى است که آنها لازم است. بیانات در دیدار اساتید دانشگاه‌ها۱۳۹۲/۰۵/۱۵ اینکه ما روى علم تکیه میکنیم، فقط به جهت احترام آرمانى به علم نیست – که البته این خودش یک نقطه‌ى مهمى است؛ اسلام براى علم ارزش ذاتى قائل است – لیکن علاوه‌ى بر این ارزش ذاتى، علم قدرت است. یک ملت براى اینکه راحت زندگى کند، عزیز زندگى کند، با کرامت زندگى کند، احتیاج دارد به قدرت. عامل اصلى که به یک ملت اقتدار میبخشد، علم است. علم، هم میتواند اقتدار اقتصادى ایجاد کند، هم میتواند اقتدار سیاسى ایجاد کند، هم میتواند آبرو و کرامت ملى براى یک ملت در چشم جهانیان به وجود بیاورد. یک ملت عالم، دانا، تولید کننده‌ى علم، در چشم جامعه‌ى بین‌المللى و انسانها طبعاً با کرامت است. پس علم علاوه بر کرامت ذاتى و ارزش ذاتى، این ارزشهاى بسیار مهمِ اقتدارآفرین را هم دارد. بنابراین باید این حرکتى که وجود دارد، این شتابى که وجود دارد، به‌هیچ‌وجه متوقف و کنْد نشود. یک نکته هم در کنار این وجود دارد؛ این را باید باور کنیم. دوستان در زمینه‌ى جبهه‌بندى‌هاى سیاسى در دنیا نکات خوبى را بیان کردند؛ نکات قابل توجهى است و درست است، ما هم اعتقاد داریم؛ اما چیزى که باید در نظر باشد، این است که یک جبهه‌ى دشمن عنودى در مقابل نظام جمهورى اسلامى در میان قدرتهاى دنیا وجود دارد. آیا این جبهه‌ى عنود و لجوج در دشمنى با جمهورى اسلامى، مشتمل بر اکثر کشورهاى دنیا است؟ ابداً؛ آیا مشتمل بر اکثر کشورهاى غربى است؟ ابداً؛ این مربوط به چند کشور قدرتمندى است که به خاطر دلائل خاصى با نظام جمهورى اسلامى و با اقتدار نظام جمهورى اسلامى مخالفند و کارشکنى میکنند؛ یکى از کارشکنى‌ها، همین کارشکنى در زمینه‌ى علمى است. بعضى از دوستان گفتند «دیپلماسى علمى»، «دیپلماسى دانشگاهى»؛ بنده هم اعتقاد به این دارم، تشویق هم کرده‌ام؛ اما توجه داشته باشید که طرف مقابل روى این نکته بخصوص توجه دارد، روى این نکته برنامه‌ریزى میکنند. بر روى همین نقطه‌ى «دیپلماسى علمى» برنامه‌ریزى میکنند و اهداف خودشان را دنبال میکنند. اگر با توجه، با آگاهى، با بصیرت، کار انجام بگیرد، ما کاملاً موافق هستیم. از پیشرفت علمى ما هم راضى نیستند. بخشى از این کارهائى که امروز در زمینه‌ى تحریم و امثال اینها مشاهده میکنید، مربوط به همین است که نمیخواهند جامعه‌ى ایرانى به این اقتدار درونزا دست پیدا کند؛ که اقتدار علمى، یک اقتدار درونزا است. بنابراین، این پیشرفت باید ادامه پیدا کند. بیانات در دیدار اساتید دانشگاه‌ها۱۳۹۲/۰۵/۱۵ دوستان در زمینه‌ى جبهه‌بندى‌هاى سیاسى در دنیا نکات خوبى را بیان کردند؛ نکات قابل توجهى است و درست است، ما هم اعتقاد داریم؛ اما چیزى که باید در نظر باشد، این است که یک جبهه‌ى دشمن عنودى در مقابل نظام جمهورى اسلامى در میان قدرتهاى دنیا وجود دارد. آیا این جبهه‌ى عنود و لجوج در دشمنى با جمهورى اسلامى، مشتمل بر اکثر کشورهاى دنیا است؟ ابداً؛ آیا مشتمل بر اکثر کشورهاى غربى است؟ ابداً؛ این مربوط به چند کشور قدرتمندى است که به خاطر دلائل خاصى با نظام جمهورى اسلامى و با اقتدار نظام جمهورى اسلامى مخالفند و کارشکنى میکنند؛ یکى از کارشکنى‌ها، همین کارشکنى در زمینه‌ى علمى است. بعضى از دوستان گفتند «دیپلماسى علمى»، «دیپلماسى دانشگاهى»؛ بنده هم اعتقاد به این دارم، تشویق هم کرده‌ام؛ اما توجه داشته باشید که طرف مقابل روى این نکته بخصوص توجه دارد، روى این نکته برنامه‌ریزى میکنند. بر روى همین نقطه‌ى «دیپلماسى علمى» برنامه‌ریزى میکنند و اهداف خودشان را دنبال میکنند. اگر با توجه، با آگاهى، با بصیرت، کار انجام بگیرد، ما کاملاً موافق هستیم. از پیشرفت علمى ما هم راضى نیستند. بخشى از این کارهائى که امروز در زمینه‌ى تحریم و امثال اینها مشاهده میکنید، مربوط به همین است که نمیخواهند جامعه‌ى ایرانى به این اقتدار درونزا دست پیدا کند؛ که اقتدار علمى، یک اقتدار درونزا است. بنابراین، این پیشرفت باید ادامه پیدا کند. بیانات در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهورى اسلامى ایران‌۱۳۹۲/۰۵/۱۲ درست است که فشارهاى دشمنان براى مردم مشکلاتى را به‌وجود مى‌آورد، اما تجربه‌هاى باارزشى هم در اختیار مسئولان و در اختیار مردم میگذارد. درس بزرگى که ما از این فشارهاى اقتصادى دریافت کردیم، این است که هرچه میتوانیم، باید به استحکام ساخت داخلى قدرت بپردازیم؛ هرچه میتوانیم، در درون، خودمان را مقتدر کنیم؛ دل به بیرون نبندیم. آنهائى که دل به بیرون ظرفیت ملت ایران میبندند، وقتى با یک چنین مشکلاتى مواجه شوند، خلع سلاح خواهند شد. ظرفیتهاى ملت ایران خیلى زیاد است. ما باید بپردازیم به استحکام ساخت درونى اقتدار ملى؛ که آن روز به مسئولان کشور عرض کردیم: در درجه‌ى اول، مسائل اقتصادى و مسائل علمى است؛ که باید با جدیت دنبال شود. بیانات در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهورى اسلامى ایران‌۱۳۹۲/۰۵/۱۲ توصیه‌ى ما، هم به رئیس جمهور محترم، هم به هیئت دولتى که ان‌شاءالله به توفیق الهى در آینده‌ى نزدیکى از مجلس رأى اعتماد خواهند گرفت، این است که کارها را با صبر و بدون شتابزدگى انجام دهند؛ گامها را محکم و مطمئن بردارند. در همه‌ى زمینه‌ها ظرفیت کار وجود دارد، اهداف بلند هم وجود دارد، نشانه‌ها و بشارتها هم در کشور ما کم نیست. البته جبهه‌ى دشمنان برخوردهاى خصمانه‌اى دارند. رئیس جمهور محترم اشاره کردند به تحریمها و فشارهائى که دشمنان ملت ایران – که البته در رأس آنها آمریکا است – بر کشور وارد میکنند. من میخواهم بگویم درست است که فشارهاى دشمنان براى مردم مشکلاتى را به‌وجود مى‌آورد، اما تجربه‌هاى باارزشى هم در اختیار مسئولان و در اختیار مردم میگذارد. درس بزرگى که ما از این فشارهاى اقتصادى دریافت کردیم، این است که هرچه میتوانیم، باید به استحکام ساخت داخلى قدرت بپردازیم؛ هرچه میتوانیم، در درون، خودمان را مقتدر کنیم؛ دل به بیرون نبندیم. آنهائى که دل به بیرون ظرفیت ملت ایران میبندند، وقتى با یک چنین مشکلاتى مواجه شوند، خلع سلاح خواهند شد. ظرفیتهاى ملت ایران خیلى زیاد است. ما باید بپردازیم به استحکام ساخت درونى اقتدار ملى؛ که آن روز به مسئولان کشور عرض کردیم: در درجه‌ى اول، مسائل اقتصادى و مسائل علمى است؛ که باید با جدیت دنبال شود. مسائل سیاسى هم مسائل مهمى است. من تأیید میکنم نظرى را که رئیس جمهور محترم ابراز کردند در زمینه‌ى برخورد حکمت‌آمیز با مسائل گوناگون بین‌المللى و مسائل سیاسى و مسائل ارتباطات بین‌المللى و اینها. حتماً باید برخوردِ حکمت‌آمیز و عاقلانه باشد. البته ما دشمنانى داریم که اینها زبان عقلائى هم خیلى سرشان نمیشود؛ لیکن آنچه که ما وظیفه داریم، این است که با استحکام، با توجه به اهداف والاى جمهورى اسلامى، بدانیم چه کار داریم میکنیم؛ اهداف خودمان را بشناسیم، آن اهداف را هم در نظر داشته باشیم و آنها را با جدیت دنبال کنیم. بیانات در دیدار شاعران‌۱۳۹۲/۰۵/۰۱ در مسائل مربوط به جامعه و زمانِ خودمان هم شاعر داراى مسئولیت است. امروز یک حرکت عظیم تاریخى از درون جامعه‌ى ما به وجود آمده و الهامبخش مجموعه‌هاى بزرگ بشرى شده؛ این یک واقعیت است. مواجهه‌ى انقلاب اسلامى با نظام سلطه‌ى بین‌المللى، ایستادگى در مقابل زورگوئى‌ها، از سوى یک ملتى که دویست سال یا بیشتر زیر بار زورگوئى‌هاى دیگران بوده، و برافراشتن پرچم آزادى و آزادگى در این کشور، چیز خیلى مهمى است؛ این باید در شعر شاعران ما ظهور پیدا کند. همچنین آنچه که در پى این آزادى آمد. من بارها در همین جلسه و جلسات دیگر گفته‌ام که مسئله‌ى جهاد نظامىِ هشت‌ساله‌ى ما چیز کمى نبود، چیز مهمى بود؛ که به نظر من در شعر ما خیلى باید مورد توجه قرار بگیرد. همچنین جهادِ بناى جامعه‌ى اسلامى، جهاد استحکام بخشیدن به ساخت قدرت ملى که ما مکرر رویش تکیه کردیم، جهاد اصلاح سبک زندگى – که عرض کردیم متن تمدن اسلامى این است و آنچه که در غیر از سبک زندگى بحث میکنیم، همه شکلها و شیوه‌ها و اندازه‌گیرى‌ها است – اینها هر کدام یک جهاد است؛ حضور در این جهاد از طریق شعر، باید مورد توجه قرار بگیرد. همچنین مسائل مربوط به تاریخ، مربوط به زمانه. امروز بیدارى اسلامى یک مسئله‌ى مهم است، مسئله‌ى فلسطین یک مسئله‌ى مهم است؛ اینها باید در شعر ما سهم داشته باشند، ما در شعرمان باید به اینها بپردازیم. به‌هرحال اینها چیزهائى است که اهمیت دارد. بیانات در دیدار مسئولان نظام‌۱۳۹۲/۰۴/۳۰ در پیشرفت به سمت هدفهاى آرمانى، باید ساخت درونى قدرت را استحکام بخشید؛ اساس کار این است. ما اگر میخواهیم این راه را ادامه دهیم و به این سمت حرکت کنیم و این هدفها را دنبال کنیم و چشم به این آرمانها بدوزیم و پیش برویم و در مقابل این معارضه‌ها ایستادگى کنیم و صبر و توکل را به کار بگیریم، باید ساخت قدرت ملى را در درون کشور تقویت کنیم و استحکام ببخشیم. عناصر این استحکام، برخى عناصر همیشگى است، برخى هم عناصر فصلى است. آنچه که جزو عناصر همیشگى است، عزم راسخ است؛ … اما آنچه که فصلى است – آنچه که در حال حاضر براى کشور اولویت دارد – به نظر من مسئله‌ى اقتصاد و مسئله‌ى علم است. بیانات در دیدار مسئولان نظام‌۱۳۹۲/۰۴/۳۰ در پیشرفت به سمت هدفهاى آرمانى، باید ساخت درونى قدرت را استحکام بخشید؛ اساس کار این است. ما اگر میخواهیم این راه را ادامه دهیم و به این سمت حرکت کنیم و این هدفها را دنبال کنیم و چشم به این آرمانها بدوزیم و پیش برویم و در مقابل این معارضه‌ها ایستادگى کنیم و صبر و توکل را به کار بگیریم، باید ساخت قدرت ملى را در درون کشور تقویت کنیم و استحکام ببخشیم. عناصر این استحکام، برخى عناصر همیشگى است، برخى هم عناصر فصلى است. آنچه که جزو عناصر همیشگى است، عزم راسخ است؛ که عرض کردیم. مسئولان کشور باید تصمیمشان را در مواجهه‌ى با مشکلات حفظ کنند، عزم راسخ خودشان را محفوظ بدارند، دچار تزلزل نشوند. به سمت آرمانها حرکت کردن، این عزم راسخ را نیاز دارد. اینجور نباشد که با مشاهده‌ى اخم دشمن، ترشروئى دشمن، حرکت معارضه‌ى دشمن با شکلهاى مختلفش – تبلیغاتى‌اش، سیاسى‌اش، اقتصادى‌اش و امثال اینها – متزلزل شوند. هم عزم راسخ مسئولین لازم است، هم عزم راسخ مردم لازم است. البته این دومى – عزم راسخ مردم – الزاماتى هم دارد، که حالا معلوم است. ما اگر بخواهیم عزم راسخ مردم را حفظ کنیم، یک سلسله وظائفى را باید انجام دهیم. اما آنچه که فصلى است – آنچه که در حال حاضر براى کشور اولویت دارد – به نظر من مسئله‌ى اقتصاد و مسئله‌ى علم است. مسئولان کلان کشور، سیاستگذاران کشور، کسانى که اداره‌ى امور اساسى را در کشور به عهده دارند، به این دو نقطه‌ى اصلى براى پیشرفت باید توجه کنند. روى مسئله‌ى اقتصاد کشور باید تکیه شود، روى مسئله‌ى پیشرفت علمى کشور هم باید تکیه شود. توجه به اقتصاد خوشبختانه نسبتاً عمومى است؛ همه توجه دارند. حماسه‌ى اقتصادى هم جزو شعار امسال بوده. امیدواریم همچنان که حماسه‌ى سیاسى انجام گرفت، حماسه‌ى اقتصادى هم با همت مسئولین انجام بگیرد. البته کار اقتصادى، کار کوتاه‌مدتى نیست؛ کار یک ماه و دو ماه و یک سال نیست؛ لیکن باید حرکت آغاز شود. روى مسئله‌ى علم هم من تکیه میکنم. در این ده سال گذشته، حرکت علمى ما خیلى خوب بوده؛ پیشرفت علمى و سرعت پیشرفت، بسیار خوب بوده است؛ اما این سرعت پیشرفت باید کند نشود. اگر ما بخواهیم به آن سطح مطلوب برسیم، اگر بخواهیم به خطوط مقدم دانش جهانى برسیم، باید این سرعت پیشرفت را همچنان حفظ کنیم. بیانات در دیدار مسئولان و کارکنان قوه‌ى قضائیه‌۱۳۹۲/۰۴/۰۵ جمهورى اسلامى در قضیه‌ى هسته‌اى، هم قانونى عمل کرده است، هم شفاف عمل کرده است، هم از لحاظ استدلالى، منطقى عمل کرده است؛ منتها این یک نقطه‌اى است که براى فشار بر جمهورى اسلامى این را مناسب دانسته‌اند. اگر این هم نباشد، یک قضیه‌ى دیگرى را براى فشار مطرح میکنند. هدف، تهدید است؛ هدف، فشار است؛ هدف، خسته کردن است. خودشان گفتند: هدف، تغییر دادن نظام سیاسى و سازوکار سیاسى است. البته در حرفهاى خصوصى که میزنند، یا گاهى نامه که مینویسند، میگویند نه، ما نمیخواهیم نظام را تغییر دهیم؛ لیکن در گوشه و کنار حرفهایشان، در اظهاراتشان، در عملکردشان، این مسئله کاملاً روشن است. ملتى که زیر فرمان آنها نباشد، بر طبق میل آنها عمل نکند، بر طبق سلیقه‌ى آنها در ممشاى خود عمل نکند، مغضوب آنها است. حکومتها و دولتها هم اگر در مقابل آنها مطیع و سربه‌راه بودند، برایشان مقبولند؛ نه دموکراسى براى آنها اهمیت دارد، نه حقوق بشر اهمیت دارد، نه هسته‌اى اهمیت دارد. مسئله این است که جمهورى اسلامى روى پاى خود ایستاده است، با اتکاء به قدرت خود ایستاده است، با اعتماد به خداى متعال ایستاده است، و در جهات مختلف دارد پیشرفت میکند؛ این را اینها نمى‌پسندند، و نپسندند. البته تجربه‌ى جمهورى اسلامى و تجربه‌ى ملت ایران نشان داد که در این راه، آن که پیروز است، ملت ایران است و او است که به دشمنان خود سیلى خواهد زد. بیانات در دیدار شرکت‌کنندگان در مسابقات بین‌المللی قرآن کریم۱۳۹۲/۰۳/۱۸ امروز دشمنان غربى، علیه اسلام و مسلمانان، شمشیر را از رو بسته‌اند. خب، اینجا تکلیف مسلمانها چیست؟ مسلمانها باید به عناصر قدرت خودشان برگردند؛ مسلمانها باید در درونِ خودشان عوامل اقتدار و توانائى را روزبه‌روز افزایش دهند. یکى از مهمترین عوامل اقتدار، همین اتحاد و اتفاق است. این براى ما درس است، براى ملتهاى مسلمان درس است. بیانات در دیدار دست اندرکاران برگزارى انتخابات‌۱۳۹۲/۰۲/۱۶ ما اطلاع داریم که این دفعه هم رسانه‌هاى رسمى و شناخته شده‌ى دشمن – که هر وقت توانستند، علیه جمهورى اسلامى کار کردند – از مدتى پیش دارند طراحى میکنند، برنامه‌ریزى میکنند، برنامه‌سازى میکنند، براى اینکه دل مردم را نسبت به انتخابات سرد کنند؛ شروع هم کرده‌اند، منتها برنامه‌ریزى‌شان خیلى وسیع‌تر از این حرفها است؛ میخواهند مردم پاى صندوق نیایند؛ میخواهند مردم در اداره‌ى کشور و مدیریت کشور سهیم نشوند؛ میخواهند مردم در صحنه نباشند؛ لذا تلاش میکنند. اگر حضور مردم نباشد، آنها براحتى میتوانند تهاجم خودشان را چندین برابر کنند. حضور مردم است که به نظام اسلامى و به کشور عزیز ما مصونیت میبخشد. حضور مردم است که عوامل قدرت و قوّت را در درون ما تقویت میکند: علم ما پیشرفت میکند، بصیرت ما پیشرفت میکند، سازوکارهاى مدیریت ما پیشرفت میکند – همچنان که در طول این سالها پیشرفت کرده است – این به خاطر حضور مردم است، به خاطر انگیزه‌هاى مردم است؛ میخواهند این انگیزه‌ها نباشد، لذا سعى میکنند انتخابات را بى‌رونق کنند. بیانات در دیدار مردم آذربایجان‌۱۳۹۱/۱۱/۲۸ یک ملاحظه‌اى در ذهن طرفهاى مقابل ما هست که این ملاحظه را باز کنیم، تحلیل کنیم. آنها میگویند تکیه‌ى نظام جمهورى اسلامى به این مردم است؛ اگر توانستیم این مردم را از نظام جمهورى اسلامى جدا کنیم، قدرت مقاومت از نظام جمهورى اسلامى گرفته خواهد شد. این فکرِ طرف مقابل ماست. خب، این فکر دو قسمت دارد؛ یک قسمتش را درست فهمیدند، یک قسمتش را غلط فهمیدند، غلط کردند. آن قسمتى که درست فهمیدند، این است که بله، تکیه‌ى جمهورى اسلامى به این مردم است؛ پشتوانه‌ى نظام اسلامى، هیچ کس جز انبوه توده‌هاى عظیم ملت ایران نیست؛ حصار این کشور و این نظام، همین مردمند. آنچه که غلط فهمیدند، این است که خیال کردند با فشار تحریم، با زورگوئى در زمینه‌ى مسائل بین‌المللى و بازرگانى و تولید و غیره، خواهند توانست ملت ایران را به زانو در بیاورند و عاجز کنند. اگر فکر میکنند خواهند توانست این پشتوانه را از جمهورى اسلامى بگیرند، اینجا را اشتباه کرده‌اند. بله، ملت ایران در مقابل آنچه که دشمن میخواهد انجام دهد، دنبال تدبیر خواهد بود. ملت ایران دنبال شکوفائى اقتصادى، رونق اقتصادى و رفاه کامل است؛ اما ملت ایران نمیخواهد این را از راه ذلت در مقابل دشمن به دست بیاورد؛ این را میخواهد با نیروى خود، با عزم خود، با شجاعت خود، با پیشروى خود، با توانائى جوانانش به دست آورد؛ لا غیر. بله، تحریم، فشار است، آزار است – شکى نیست – اما در مقابله‌ى با این فشار و آزار، دو راه وجود دارد: ملتهاى ضعیف وقتى که دشمن فشار آورد، میروند در مقابل دشمن تسلیم میشوند، خشوع میکنند، توبه میکنند. اما ملت شجاعى مثل ایران بمجرد اینکه دید دشمن دارد فشار مى‌آورد، سعى میکند نیروهاى درونى خود را فعال کند، با قدرت و شجاعت از منطقه‌ى خطر عبور کند؛ و همین کار را خواهد کرد. این هم تجربه‌ى سى ساله‌ى ماست. بیانات در دیدار شرکت‌کنندگان در اجلاس جهانی اساتید دانشگاه‌هاى جهان اسلام و بیدارى اسلامى‌۱۳۹۱/۰۹/۲۱ از مسائل مهم، حفظ پشتیبانى‌هاى مردمى است؛ نباید از مردم منقطع شوند. مردم توقعاتى دارند، نیازهائى دارند. قدرت حقیقى هم در اختیار مردم است. آنجائى که مردم اجتماع میکنند، آنجائى که مردم همدل میشوند، آنجائى که یک مردمِ همدل و همجهتى پشت سر مسئولان و رهبران کشور مى‌ایستند، آنجا جائى است که آمریکا و بزرگتر از آمریکا هم هیچ غلطى نمیتوانند بکنند. مردم را باید حفظ کرد، باید نگه داشت؛ و این از عهده‌ى شماها برمى‌آید؛ از عهده‌ى روشنفکران، نویسندگان، شاعران، علماى دین. از همه مؤثرتر، علماى دین هستند که وظیفه‌ى سنگینى بر عهده دارند؛ براى مردم تبیین کنند، روشن کنند که چه میخواهند، تبیین کنند که در کجاى این راه قرار دارند، تبیین کنند که موانع چیست، دشمن کیست؛ مردم را آگاه و بابصیرت نگه دارند، آن وقت هیچ صدمه‌اى نمیتواند وارد شود. بیانات در دیدار جمعى از بسیجیان و فعالان طرح «صالحین»۱۳۹۱/۰۹/۰۱ دنیاى اسلام اگر میخواهد در مقابل حملات دشمنان و خباثتهاى دشمنان و توطئه‌هاى دشمنان و نامردى‌ها و ناجوانمردى‌هاى دشمنان آسیب‌ناپذیر بماند، باید با قدرت از خود دفاع کند.(۴) باید در خود قدرت ایجاد کند؛ هم قدرت معنوى که قدرت ایمانى و عزم اراده است و هم قدرت مادى. پیشرفت علمى، قدرت مادى است؛ تجربه و فناورى، قدرت مادى است؛ توانائى ساخت تجهیزات زندگى، اعم از سلاح و غیر سلاح، قدرت مادى است. اینها را باید دنیاى اسلام و جوامع اسلامى براى خودشان فراهم کنند.